Contact

Telefoonnummer voor alle sociale teams
in Borger-Odoorn (gratis):

0800 2009

Dit nummer is bereikbaar op
werkdagen van 8.30 tot 17.00 uur.

Normale letters

En dan moet je zomaar je huis uit...

Al vanaf zijn geboorte woonde Arie in het huis dat zijn vader vroeger met zijn eigen handen bouwde. Dat huis was zijn thuis. Daar had hij zoveel beleefd, het was een plek waar hij had willen sterven. Net als zijn ouders indertijd. Maar het mocht niet zo zijn.

Woning in slechte staat

Al een paar keer stond er een mannetje van de gemeente bij hem op de stoep. Zijn woning verkeerde in slechte staat en dat kon levensgevaarlijk worden. Een groot deel van het huis was al ingestort. Stel dat het helemaal zou instorten.  Arie hoorde het aan, maar wilde er niets van weten. "Ik kan toch nergens anders heen, dit is mijn plek!"

Van kwaad tot erger

Arie had geen geld om dingen op te knappen. Al jaren niet. En hij stond er alleen voor. Zijn enige broer had hij al jaren niet meer gesproken en die woonde ook niet in de buurt. Het ging van kwaad tot erger. Eerst wat lekkage, een paar scheuren, een paar verrotte balken. Ach, zo'n vaart loopt het toch allemaal niet? Maar de jaren verstreken en het huis verpauperde tot een bouwval. Arie bivakkeerde in een kleine ruimte. Daar stonden de muren nog overeind en daar stond zijn bed. De rest van het huis was al voor het grootste deel ingestort en niet meer begaanbaar. De wind had er vrij spel. 

Nooit zijn huis uit

Bijna niemand kende hem, want Arie liet zich niet zoveel zien. Hij kwam zijn huisje bijna niet meer uit, alleen voor die paar noodzakelijke boodschappen, want veel had hij niet nodig. En nu ineens stond die man van de gemeente daar. De eerste keer deed Arie niet open. Maar de man kwam terug. Toen Arie hoorde wat de boodschap was, schrok hij zo vreselijk. Nee, nooit zou hij zijn huis uitgaan. De man ging weg, maar een paar dagen later was hij er weer en nu had hij iemand bij zich.

Sociaal team ingeschakeld

De man van de gemeente had het sociaal team ingeschakeld. Nu was sociaal werker Rifca meegekomen. Ze gingen met Arie in gesprek en spraken hun zorgen uit. Dat het gewoon te riskant was om nog langer in het huis te blijven. Hij was er zijn leven niet zeker. Uiteindelijk zag Arie ook wel in dat hij in een benarde positie zat. Hij was niet veilig in zijn eigen huis. En daar schrok hij toch wel van. Waar moest hij dan heen? Rifca en de man van de gemeente zeiden dat ze zouden kijken wat er mogelijk was. Alleen moest hij wel direct uit zijn huis. Ze hadden al een tijdelijke plek voor hem geregeld. Het was niet anders, hij pakte wat spullen en ging mee naar zijn nieuwe verblijf.

Een nieuwe plek

Er volgden nog een paar gesprekken, want er moest natuurlijk wel iets geregeld worden voor de toekomst. Met hulp van zijn buren, de gemeente, zijn broer en Rifca, werd er een oplossing gevonden. En nu heeft Arie een nieuwe plek, niet ver van zijn vertrouwde huis, waar het veilig is en warm. Hij heeft gemerkt dat er toch mensen zijn die zich om hem bekommeren. Dat doet hem goed, na al die jaren van eenzaamheid.